My. Kronika upadku

Czy macie autorów, po których książki sięgacie w ciemno? U mnie jednym z takim pisarzy jest Dmitrij Glukhovsky. Znany jest głównie z serii Metro. Mnie jednak bardziej urzekł Tekstem (współczesną wersją Zbrodni i kary Fiodora Dostojewskiego) oraz FUTU.RE i Czasem zmierzchu. Jego książki są głównie w klimacie postapo. Jednak ostatnio premierę miała jego najnowsza książka: My. Kronika upadku. Różni się ona od wszystkich poprzednich książkach, ponieważ jest żywcem wyjęta z życia.

My. Kronika upadku to zbiór felietonów Glukhovsky'ego. Oprócz pisania powieści i opowiadań Glukhovsky jest również dziennikarzem i felietonistą. Poprzez zbiór różnych tekstów autor stara się odpowiedzieć na pytanie: co się stało z Rosją i jak do tego doszło, że znalazła się w obecnym położeniu. W książce znalazły się felietony od 2012 aż po 2023 rok. Jak wiadomo jest to burzliwy okres we współczesnej historii Rosji. W zebranych tekstach nie brak emocji, ale również obiektywizmu i krytyki.

Felietony mają to do siebie, że najłatwiej je czytać na bieżąco, będąc na tu i teraz z rozgrywającymi się wydarzeniami. Ale spokojnie, spokojnie. Glukhovsky ułatwił nam czytanie i rozumienie jego tekstów. Po pierwsze, felietony zostały opatrzone w konteksty historyczne, dzięki czemu mogliśmy sobie przypomnieć bądź poznać pewne wydarzenia. Po drugie, po większości tekstów został dodany komentarz autora z jego obecną perspektywą na opisywane wydarzenia.

Czy jest to odkrywcza książka? Nie. Od dawna się mówi do czego dąży Rosja i efekt tych dążeń widzimy obecnie. Czy warto ją przeczytać? Tak. Są tu przypomniane nie tylko te wielkie wydarzenia, ale i mniejsze, które dla wielu mogą być ciekawe i nowe, a one wszystkie składają się na obecny nurt polityczny tego kraju. Ponadto jeśli lubicie twórczość autora, to tutaj poznajemy jego inny styl, który mi osobiście przypadł do gustu.

Zanim sięgnęłam po tę książkę przeczytałam My Zamiatina, oczywiście nie był to przypadek. Tytuł Glukhovsky'ego od razu nasunął mi na myśl tę powieść. To co na pewno mają wspólnego (bez dogłębnej analizy) : wiara, a raczej ślepe zapatrzenie w państwo i jej przywódców. Zamiatin napisał swoją powieść ponad 100 lat temu - jak widać mentalność ludzka niewiele się zmieniła.